Μοιράσου το
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

Στο Πρακτορείο Sport και το δημοσιογράφο Γιάννη Χατζηδοπαυλάκη μίλησε η Αρετή Αθανασοπούλου, δεκατρία χρόνια μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο 16ο παγκόσμιο πρωτάθλημα ταεκβοντό.

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη: (Αναδημοσίευση από praktoreio-sport.gr)

Η "χρυσή" παγκόσμια πρωταθλήτρια, Αρετή Αθανασοπούλου - ΦΩΤΟ: Eurokinissi

Η “χρυσή” παγκόσμια πρωταθλήτρια, Αρετή Αθανασοπούλου – ΦΩΤΟ: Eurokinissi

Δεκατρία χρόνια συμπληρώθηκαν πριν λίγες ημέρες, από την πρώτη και… τελευταία (τουλάχιστον έως την επόμενη) φορά που το ελληνικό ταεκβοντό πανηγύρισε την κατάκτηση ενός χρυσού μεταλλίου σε παγκόσμιο πρωτάθλημα επιπέδου ανδρών και γυναικών.

Η Αρετή Αθανασοπούλου, τις εποχές που το άθλημα ήταν θεαματικότερο αλλά και… διαιτητοκρατούμενο ή και παραγοντοκρατούμενο σε επίπεδο παγκόσμιας ομοσπονδίας, αφού δεν υπήρχαν ηλεκτρονικοί θώρακες και ως τούτου τα αποτελέσματα ήταν κάποιες φορές κατευθυνόμενα, κατάφερε το ακατόρθωτο.

Χρυσό μετάλλιο στο 16ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Γερμανίας, η ελληνική σημαία για πρώτη φορά στον υψηλότερο ιστό και καθιέρωση του αθλήματος ως την κορυφαία μαχητική τέχνη στην χώρα μας, δεδομένου ότι και τρία χρόνια νωρίτερα είχε προηγηθεί το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο του Μιχάλη Μουρούτσου στο Σίδνεϊ.

Δεκατρία χρόνια μετά, η Αρετή Αθανασοπούλου μεταφέρει την παθολογική της αγάπη στα μικρά παιδιά, μέσω του συλλόγου που διατηρεί μαζί με την παλιά της συναθλήτρια και φίλη της, Χριστίνα Φερχάγκεν στο Γαλάτσι. Εκεί, όπου προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις της στη νέα γενιά αθλητών και αθλητριών, με γνώμονα πάντα τις καλές αλλά και τις κακές στιγμές που βίωσε στο άθλημα.

Και οι κακές στιγμές δεν ήταν λίγες αλλά όπως λέει και η ίδια στη συνέντευξη της στο Πρακτορείο Sport «μου έδωσαν ώθηση για να βρεθώ στην κορυφή». Μια κορυφή που ήρθε «φορώντας παρωπίδες», χωρίς να «με νοιάζει τι κάνει ο αντίπαλός του», με «πολύ και σκληρή δουλειά», με «πολλές ήττες» αλλά πάντα με «έρωτα για το άθλημα». Με τις καλές στιγμές αλλά και τις κακές στιγμές, με χειρότερη εξ αυτών τον άδικο αποκλεισμό στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Εκεί όπου όλοι (σ.σ. όπως και η ίδια) πίστευαν ότι θα κατακτούσε ένα μετάλλιο, χωρίς ωστόσο αυτό να καταστεί δυνατό.

Η «θυσία» της πάντως δεν πήγε χαμένη, αφού τέσσερα χρόνια αργότερα, έκαναν την εμφάνισή τους τα ηλεκτρονικά συστήματα που υφίστανται (και αναπτύσσονται) έως και σήμερα.

28 Σεπτεμβρίου 2000 – Η Αρετή Αθανασοπούλου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ 2000. ΦΩΤΟ: ACTION IMAGES – EUROKINISSI)

28 Σεπτεμβρίου 2000 – Η Αρετή Αθανασοπούλου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ 2000. ΦΩΤΟ: ACTION IMAGES – EUROKINISSI)

Η Αρετή Αθανασοπούλου, προπονήτρια του συλλόγου ΑΣ Φωτιά Γαλατσίου, άνοιξε την καρδιά της στο Πρακτορείο Sport. Μίλησε για το χρυσό μετάλλιο στην Γερμανία, τα… κακώς κείμενα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, το μέλλον του ελληνικού ταεκβοντό, στέλνοντας παράλληλα το μήνυμα πως για να μπορέσεις να φτάσεις στο τέλος του στόχου θα πρέπει να περάσεις από πολλά και διαφορετικά επίπεδα.

«Το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου. Νομίζω δεν ξεχνιέται. Δούλεψα πάρα πολύ για εκείνο το μετάλλιο. Δέκα χρόνια υπηρετούσα την εθνική ομάδα. Είχα πάρα πολλές ήττες μέχρι να καταφέρω να βρεθώ στο πρώτο σκαλί του βάθρου. Θυμάμαι την προηγούμενη μέρα πως είχα τρομερό άγχος. Είχα μεγάλες προσδοκίες γιατί είχα γυμναστεί και είχα κουραστεί πάρα πολύ, ενόψει της συγκεκριμένης διοργάνωσης αλλά και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ήρθε ο προπονητής μου και μου είπε την κλήρωση. Έπαιζα τον πρώτο αγώνα με την αθλήτρια από την Τουρκία, την Ολυμπιονίκη του 2000 στο Σίδνεϊ. Μόλις το άκουσα μου κόπηκαν τα πόδια. Έκανα προσπάθεια μόνη μου για να διώξω το άγχος και το στρες. Πάντα με αυτοσαρκασμό έλεγα “πάλι Αθανασοπούλου θα πας σπίτι σου από τον πρώτο αγώνα”, ενώ αμέσως μετά το άλλαζα και έλεγα “όχι, θα χάσει η αντίπαλός μου”… Τελικά η ιστορία έγραψε ότι την κέρδισα με 8-1. Ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Ψυχολογικό ντοπάρισμα για να μπορέσω να βρεθώ στο υψηλότερο σκαλί. Από τη στιγμή που κέρδισα την Τουρκάλα, αισθανόμουν ότι εκείνη την ημέρα δεν μπορούσε να με σταματήσει τίποτα», είπε στο ΠS η προπονήτρια του ΑΣ Φωτιά, η οποία θυμήθηκε και το πως ένοιωσε τη στιγμή που βρέθηκε στην κορυφή του βάθρου, με την ελληνική σημαία στον υψηλότερο ιστό.

«Θυμάμαι ότι δεν το πανηγύρισα εκείνη τη στιγμή. Η φιλοσοφία των πολεμικών τεχνών επιτάσσει ταπεινότητα και σεβασμό στην προσπάθεια των αντιπάλων. Το πανηγύρισα την επόμενη ή την μεθεπόμενη μέρα. Πάνω στο βάθρο των νικητριών συγκράτησα τα δάκρυά μου όταν άκουσα τον εθνικό ύμνο. Συγκινήθηκα γιατί εκείνη τη στιγμή ήρθαν στη μνήμη μου οι προσπάθειες, οι τραυματισμοί και οι απογοητεύσεις όλων των προηγούμενων ετών. Δικαιώθηκα κι αυτό είναι που μετράει τελικά».

Όσον αφορά στους λόγους που το ελληνικό ταεκβοντό δεν έχει καταφέρει να πανηγυρίσει χρυσό παγκόσμιο μετάλλιο σε επίπεδο ανδρών/γυναικών, η Αρετή Αθανασοπούλου ήταν κατηγορηματική… «Τα παιδιά δεν αγαπούν τόσο πολύ τη διαδρομή. Είναι ανυπόμονα και θέλουν να φτάσουν αμέσως στον τερματικό σταθμό, δηλαδή την επιτυχία. Από το Α θέλουν να βρεθούν απευθείας στο Ω. Εγώ ήμουν πολλές φορές στο Α, το Β, το Γ κ.ο.κ. Για να φτάσω στο Ω διέγραψα μια πορεία. Έγραψα μια ιστορία. Πιστεύω ότι κουράζονται. Είναι οι συνθήκες. Σίγουρα υπάρχουν και ατυχίες με τραυματισμούς, αλλά σε γενικές γραμμές θέλει υπομονή. Αυτό που κάνεις πρέπει να το υπηρετείς και να το αγαπάς. Εγώ δεν το αγαπούσα μόνο. Είχα παθολογικό έρωτα με το ταεκβοντό και με αυτό που έκανα. Δεν θεωρώ ότι έκανα κάποια θυσία όπως λέγεται κατά κόρον. Όταν συνειδητά επιλέγεις κάτι, τότε είσαι έτοιμος να κάνεις πρωταθλητισμό. Και συνειδητά επέλεξα ν` ακολουθήσω αυτήν την διαδρομή. Θυσία είναι που σταμάτησα. Γιατί μου έλειπε και μου λείπει».

Η Αρετή Αθανασοπούλου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας 2004. ΦΩΤΟ: ACTION IMAGES – EUROKINISSI – SPIROS ANTONOPOULOS)

Όταν δε φτάσαμε να την ρωτήσουμε για το εις βάρος της… διαιτητικό έγκλημα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 (σ.σ. αποκλείστηκε με απόφαση των διαιτητών στον ισόπαλο αγώνα με την Σουκουντνουνόεν από την Ταϊλάνδη), εκεί η Ελληνίδα πρωταθλήτρια μπήκε στη διαδικασία να θυμηθεί τις τραγικές στιγμές που πέρασε την επόμενη ημέρα του άδοξου αποκλεισμού της.

«Είχα να κοιμηθώ έξι μήνες. Πεταγόμουν στον ύπνο μου. Νομίζω ότι είχα περάσει μια μίνι κατάθλιψη. Δεν ήταν η αποτυχία που με είχε φέρει σε αυτήν την κατάσταση. Αποτυχίες είχε πολλές. Άλλες φορές γιατί δεν είχα αποδώσει εγώ καλά, άλλες πάλι γιατί είχα ν` αντιμετωπίσω αντιπάλους καλύτερους από εμένα. Σε εκείνο όμως το ματς υπέστη μια αδικία η οποία με στιγμάτισε. Στα σημεία νομίζω ότι ήμουν τουλάχιστον 3 με 4 πόντους μπροστά. Καλώς ή κακώς η αδικία υπάρχει. Είναι μέρος της ζωής μας. Μπορείς να την δεις παντού. Στεναχωρέθηκα. Δεν μπορώ να το κρύψω», είπε η Αθανασοπούλου η οποία πάντως αναγνωρίζει ως το χρυσό μετάλλιο της προηγούμενης χρονιάς είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της αναμέτρησης στους Αγώνες του 2004.

«Εάν δεν υπήρχε το χρυσό μετάλλιο της προηγούμενης χρονιάς, η απόδοσή μου θα ήταν πολύ καλύτερη και ως εκ τούτου το αποτέλεσμα δεν θα το έκριναν οι διαιτητές αλλά το έκρινα εγώ μέσα στο τερέν. Το συνειδητοποίησα με την πάροδο του χρόνου. Πλέον, όλες αυτές τις εμπειρίες που πήρα μέσα στα τερέν, μπορώ και τα μοιράζομαι με τους μαθητές μου στον σύλλογο».

Ανεξάρτητα πάντως από τα εκ των υστέρων… αυτοκριτικά συμπεράσματα, ο θόρυβος που δημιουργήθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 με τις διαιτητικές αποφάσεις, έκανε πολλούς να μιλήσουν για «κορέατικη μαφία» στο άθλημα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο θόρυβος έφερε αποτέλεσμα, αφού στους αγώνες του Πεκίνου πρωτοεμφανίστηκαν οι ηλεκτρονικοί θώρακες.

«Τα όσα ακούστηκαν εκείνη την εποχή με άφηναν αδιάφορη. Τότε ως αθλήτρια και τώρα ως προπονήτρια δεν κάθομαι να ασχοληθώ ποιός ελέγχει τι. Με ενδιέφερε η αγωνιστική μου απόδοση. Μπορεί να στερήθηκα το μετάλλιο από απόφαση διαιτητή, όμως ακόμη κι από αυτό βγήκε κάτι καλό. Η θυσία μου έπιασε τόπο στη νέα γενιά. Ηλεκτρονικός θώρακας και αξιοκρατικό ταεκβοντό. Μπορεί να έχασε κομμάτι της θεαματικότητάς του, θεωρώ όμως ότι οι υπεύθυνοι της παγκόσμιας και της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, με τις αλλαγές που κάνουν ανά τακτά χρονιά διαστήμα, θα του δώσουν τη δυνατότητα να την αποκτήσει και πάλι χωρίς να παρεμβαίνουν οι διαιτητές με τις αποφάσεις τους».

areti-athanasopoulou-taekwondo-tkdmag-3

28 Σεπτεμβρίου 2000 – Η Αρετή Αθανασοπούλου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ 2000. ΦΩΤΟ: ACTION IMAGES – EUROKINISSI)

Η προπονήτρια του ΑΣ Φωτιά αναφέρθηκε και στην αδυναμία πρόκρισης κάποιου Έλληνα αθλητή ή αθλήτρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.

«Είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς γι` αυτό το θέμα. Πίστευα πάρα πολύ στα παιδιά αυτά. Ξέρω τις θυσίες και τους κόπους αυτών των παιδιών. Με πόνεσε πολύ. Ήταν σαν να βίωνα εγώ αυτόν τον αποκλεισμό. Δυστυχώς η Πολιτεία δεν στάθηκε κοντά στην ομοσπονδία και ως εκ τούτου κοντά στην προσπάθεια αυτών των παιδιών. Σε συνάρτηση και με την έλλειψη χορηγών για να καλύψουν τις ανάγκες αυτών παιδιών, νομίζω ότι το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό. Ελπίζω πως όλα αυτά θα διορθωθούν ώστε την επόμενη τετραετία στο Τόκιο, το ελληνικό ταεκβοντό να επιστρέψει πιο δυνατό σε Ολυμπιακούς Αγώνες ώστε να διεκδικήσουμε και πάλι ένα χρυσό μετάλλιο όπως συνέβη το 2000 με τον Μιχάλη Μουρούτσο. Αρκεί η Πολιτεία να σταθεί δίπλα στην ομοσπονδία».

Στην ερώτηση εάν το ελληνικό ταεκβοντό μπορεί να βγάλει μια νέα γενιά αθλητών που θα μπορεί να πρωταγωνιστεί και πάλι σε παγκόσμιο επίπεδο, η Αθανασοπούλου είπε ότι «εάν οι αθλητές μας βγουν από τη διαδικασία της σύγκρισης με τους αθλητές άλλων χωρών, όπου μπορεί και να υπάρχουν καλύτερες συνθήκες προπόνησης αλλά και αθλητικών παροχών, τότε μπορούμε να δούμε σπουδαία πράγματα. Εμείς κατακτήσαμε την κορυφή με το δικό μας όραμα και τα δικά μας όνειρα. Δουλέψαμε πολύ σκληρά και δεν απογοητευτήκαμε ποτέ αντίθετα από τη νέα γενιά. Το facebook και όλα τα υπόλοιπα μέσα που έχουν ο νέος αθλητής στη διάθεσή του και που ο ίδιος τα βάζει μέσα στο σπίτι του, κάνουν κακό. Του προκαλούν την αίσθηση ότι αφού ο τάδε αθλητής κάνει αυτήν την προπόνηση, είμαι κατώτερός του. Δεν είναι έτσι. Για μένα τα παιδιά πρέπει να βλέπουν μπλε και κόκκινο θώρακα και τίποτα παραπάνω. Τα παιδιά θα πρέπει να λειτουργούν με παρωπίδες. Εγώ με παρωπίδες έκανα τη διαφορά, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά, ο Μουρούτσος, ο Νικολαΐδης, η Μυστακίδου και τόσοι άλλοι. Δεν με ενδιέφερε τι κάνει ο διπλανός μου. Πλέον τα παιδιά αντί να γυμνάζονται, παρακολουθούν πως προπονείται ο δίπλα. Εάν συνεχίσουμε έτσι, πολύ δύσκολα θα δούμε μεγάλες διακρίσεις. Εάν αλλάξει η νοοτροπία των νέων παιδιών πιθανότατα θα δούμε μεγάλα αποτελέσματα».

areti-athanasopoulou-taekwondo-tkdmag-2

28 Σεπτεμβρίου 2000 – Η Αρετή Αθανασοπούλου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ 2000. ΦΩΤΟ: ACTION IMAGES – EUROKINISSI)


Ακολουθήστε μας

#tkdmag

facebook  twitter  instagram

YouTube


Μοιράσου το
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter